zaterdag 29 september 2012
Moet kunnen, toch? Of niet?
Een week of wat geleden – als ik me goed herinner
gelijktijdig met de berichtgeving rond de gebeurtenissen in Haren – viel mijn
oog in de krant op een bekende foto. Bekend, omdat ik deze foto regelmatig
voorbij zie komen in werkstukken van leerlingen op de school waar ik werk. Maar
u ken hem vast ook wel. De foto is overduidelijk genomen tijdens een
voetbalwedstrijd. Het kereltje steekt, zittend op de arm van ik denk zijn vader,
met een bijna angstaanjagend fanatisme zijn middelvinger omhoog (naar wie?) en
uit zijn ogen straalt zo’n intense haat dat je alleen al bij het kijken naar de
foto medelijden krijgt met de juf of meester die zo’n joch in de
peuter/kleuterklas heeft.
Bij het lezen van het artikel werd het verhaal achter de foto duidelijk: de foto was in 2002 gemaakt tijdens een wedstrijd tussen een Duitse voetbalploeg en Feyenoord. Voorafgaand aan de wedstrijd werd een minuut stilte in acht genomen voor Pim Fortuyn, die eerder die week was vermoord. De Duitse supporters hadden daar niet zo’n zin in en begonnen zeer respectloos te joelen, wat bij de Feyenoord supporters dus de middelvingerreactie opriep. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het jongetje enig idee had wie Pim Fortuyn überhaupt was, laat staan dat hij – althans laten we het hopen – op die leeftijd al wist wat het middelvingergebaar inhield. Kopieergedrag dus. Tot groot vermaak van iedereen, want de foto gaat sindsdien de wereld rond via internet. Even terug naar het krantenartikel. Zowel de vader als de jongen, die inmiddels 16 jaar is, vinden het toch wel heel cool dat deze foto te pas en te onpas door iedereen gebruikt wordt. Momenteel wordt de foto gebruikt door een Catalaanse afscheidingsbeweging. Vader vindt dat prima, want “waarom moeten die Catalanen zo nodig onafhankelijk van Spanje zijn?” Ik had wat moeite om een glimlach te onderdrukken bij het lezen van deze quote. Zou deze meneer daadwerkelijk weten of uitgezocht hebben wat de achterliggende gedachte is bij de al dan niet gerechtvaardigde vrijheidsstrijd van de Catalaanse bevolking? Ik durf te stellen van niet.
Persoonlijk zou ik er tamelijk ongelukkig van worden als ik op mijn nu 49e levensjaar nog steeds geconfronteerd zou worden met iets wat ik op mijn vierde jaar in volslagen kinderlijke onschuld had gedaan. En dat is precies wat er dankzij het krachtigste medium van dit moment met deze nu 16-jarige jongen zal gebeuren, die foto zal hem altijd blijven achtervolgen. Vooralsnog schijnt dat zowel vader als zoon geen biet te interesseren, sterker nog, ze zijn er zelfs trots op. Ik vraag me af of de jonge man hier 20 jaar later nog zo over denkt. Met de normen en waarden van veel andere Nederlanders is het helaas net zo gesteld: leuk, moet toch kunnen, maak je toch niet zo druk… Helaas is dit een tendens die we steeds vaker in onze maatschappij zien. Vooral op internet, waar men zich in allerlei blogs en fora anoniem waant en alles en iedereen onder het ‘veilige’ mom van deze anonimiteit tot op het bot schijnt te mogen schofferen.
In het kader van de mediawijsheid en het hanteren van de juiste normen en waarden in onze samenleving zou iedereen wat mij betreft wekelijks verplicht een uurtje achterover moeten gaan hangen om eens na te denken over de impact op korte en langere termijn van zijn of haar acties. Of die acties nu in ‘real life’ of online plaatsvinden. Zodat we ons eens achter ons oor gaan krabben of zo'n foto wel echt leuk is. Maar ook zodat opa het straks niet de gewoonste zaak van de wereld vindt om zijn openbare online fotoalbum met kleinzoon lief op de knie te bekijken en met weemoed te vertellen over zijn deelname aan het Project X in Haren: “kijk m’n jongen, hier heb je opa, die net een stoeptegel door de ruit van een winkel had gegooid. Vet, man!”
Lees hier een mooi opinieartikel over de gebeurtenissen in Haren van de Academie voor Media en Maatschappij.
Bij het lezen van het artikel werd het verhaal achter de foto duidelijk: de foto was in 2002 gemaakt tijdens een wedstrijd tussen een Duitse voetbalploeg en Feyenoord. Voorafgaand aan de wedstrijd werd een minuut stilte in acht genomen voor Pim Fortuyn, die eerder die week was vermoord. De Duitse supporters hadden daar niet zo’n zin in en begonnen zeer respectloos te joelen, wat bij de Feyenoord supporters dus de middelvingerreactie opriep. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het jongetje enig idee had wie Pim Fortuyn überhaupt was, laat staan dat hij – althans laten we het hopen – op die leeftijd al wist wat het middelvingergebaar inhield. Kopieergedrag dus. Tot groot vermaak van iedereen, want de foto gaat sindsdien de wereld rond via internet. Even terug naar het krantenartikel. Zowel de vader als de jongen, die inmiddels 16 jaar is, vinden het toch wel heel cool dat deze foto te pas en te onpas door iedereen gebruikt wordt. Momenteel wordt de foto gebruikt door een Catalaanse afscheidingsbeweging. Vader vindt dat prima, want “waarom moeten die Catalanen zo nodig onafhankelijk van Spanje zijn?” Ik had wat moeite om een glimlach te onderdrukken bij het lezen van deze quote. Zou deze meneer daadwerkelijk weten of uitgezocht hebben wat de achterliggende gedachte is bij de al dan niet gerechtvaardigde vrijheidsstrijd van de Catalaanse bevolking? Ik durf te stellen van niet.
Persoonlijk zou ik er tamelijk ongelukkig van worden als ik op mijn nu 49e levensjaar nog steeds geconfronteerd zou worden met iets wat ik op mijn vierde jaar in volslagen kinderlijke onschuld had gedaan. En dat is precies wat er dankzij het krachtigste medium van dit moment met deze nu 16-jarige jongen zal gebeuren, die foto zal hem altijd blijven achtervolgen. Vooralsnog schijnt dat zowel vader als zoon geen biet te interesseren, sterker nog, ze zijn er zelfs trots op. Ik vraag me af of de jonge man hier 20 jaar later nog zo over denkt. Met de normen en waarden van veel andere Nederlanders is het helaas net zo gesteld: leuk, moet toch kunnen, maak je toch niet zo druk… Helaas is dit een tendens die we steeds vaker in onze maatschappij zien. Vooral op internet, waar men zich in allerlei blogs en fora anoniem waant en alles en iedereen onder het ‘veilige’ mom van deze anonimiteit tot op het bot schijnt te mogen schofferen.
In het kader van de mediawijsheid en het hanteren van de juiste normen en waarden in onze samenleving zou iedereen wat mij betreft wekelijks verplicht een uurtje achterover moeten gaan hangen om eens na te denken over de impact op korte en langere termijn van zijn of haar acties. Of die acties nu in ‘real life’ of online plaatsvinden. Zodat we ons eens achter ons oor gaan krabben of zo'n foto wel echt leuk is. Maar ook zodat opa het straks niet de gewoonste zaak van de wereld vindt om zijn openbare online fotoalbum met kleinzoon lief op de knie te bekijken en met weemoed te vertellen over zijn deelname aan het Project X in Haren: “kijk m’n jongen, hier heb je opa, die net een stoeptegel door de ruit van een winkel had gegooid. Vet, man!”
Lees hier een mooi opinieartikel over de gebeurtenissen in Haren van de Academie voor Media en Maatschappij.
Labels:
Haren,
mediawijsheid,
normen en waarden,
sociale media
|
0
reacties
dinsdag 4 september 2012
Mag/kan een docent zich op Facebook laten volgen door leerlingen?
Over het je wel of niet op sociale media laten volgen door
leerlingen lopen de meningen op scholen sterk uiteen. De ene collega heeft daar
geen moeite mee, terwijl de andere collega elk volgverzoek van leerlingen
stellig negeert en/of afwijst. Ik behoor overigens tot de laatste categorie en sta zelfs oud-leerlingen niet toe mij op bijvoorbeeld mijn Facebookpagina te volgen. Ook meld ik mij niet aan als 'volger' van mijn leerlingen. Na de eindexamens ontvangen docenten en
onderwijs ondersteunend personeel eveneens regelmatig verzoeken van
oud-leerlingen om via bijvoorbeeld Facebook in contact te blijven.
Wat is mediawijsheid? Een pasklaar antwoord daarvoor is er m.i. niet. Bij het nemen van de beslissing om je al dan niet door (oud-)leerlingen te laten volgen op je Facebookpagina, zul je jezelf een aantal vragen moeten stellen: mogen mijn leerlingen toegang hebben tot de informatie op mijn Facebookpagina, of loop ik de kans dat hierdoor mijn professionaliteit als docent in het gedrang komt? Staan er alleen zaken op mijn Facebookpagina die ik ook persoonlijk in de klas met mijn leerlingen zou bespreken? In hoeverre kan een door mij geplaatst bericht op Facebook door leerlingen verkeerd geïnterpreteerd worden en daardoor binnen de school een geheel eigen leven gaan leiden? Vergeet niet dat de jeugd op een heel andere manier dan wij omgaat met sociale media; enige voorzichtigheid is dan ook geboden, lijkt mij.
Het inzetten van sociale media in de klas is natuurlijk wel een heel leuk hulpmiddel. Wil je hier als docent mee aan de slag, overweeg dan eens om een apart Twitteraccount aan te leggen als docent en gebruik dit alleen voor lesdoeleinden (laat leerlingen bijvoorbeeld vragen over het komende proefwerk via Twitter stellen, zelfs een leerling die in de klas moeite heeft met het stellen van vragen, zal zijn vraag via Twitter durven stellen!).Nog iets over het je laten volgen door oud-leerlingen. Vergeet niet dat er in de vriendenkring van deze leerlingen op Facebook ongetwijfeld leerlingen zitten die momenteel nog op de school zitten waar jij als docent werkt. Op het moment dat een oud-leerling een bericht van jou ‘leuk vindt’, is de kans zeer aanwezig dat dit, al dan niet bewust, meteen zichtbaar is voor de hele vriendenkring van de oud-leerling. Stel jezelf dan de vraag of dit wenselijk (lees: handig) is.
Zoals gezegd, een gouden tip of pasklare oplossing is er niet en het is aan iedereen dit met zijn gezonde verstand te beoordelen. Ik weet dat er scholen zijn die hiervoor hele strakke protocollen maken waarbij het zelfs verboden is voor docenten leerlingen te volgen/laten volgen via sociale media. Dat gaat mij te ver. Overigens vind ik dat een docent het volste recht heeft om op de openbare Twitter- of Facebookpagina van een leerling te kijken en zal de docent zelf ook moeten accepteren dat een leerling dit ook doet als de docent in kwestie ervoor kiest om niet achter een slotje te twitteren.
Ook op sociale media gaat de stelling dat een gewaarschuwd mens voor twee geldt op! Sterker nog, misschien wel voor drie!
Tot blogs!
Wat is mediawijsheid? Een pasklaar antwoord daarvoor is er m.i. niet. Bij het nemen van de beslissing om je al dan niet door (oud-)leerlingen te laten volgen op je Facebookpagina, zul je jezelf een aantal vragen moeten stellen: mogen mijn leerlingen toegang hebben tot de informatie op mijn Facebookpagina, of loop ik de kans dat hierdoor mijn professionaliteit als docent in het gedrang komt? Staan er alleen zaken op mijn Facebookpagina die ik ook persoonlijk in de klas met mijn leerlingen zou bespreken? In hoeverre kan een door mij geplaatst bericht op Facebook door leerlingen verkeerd geïnterpreteerd worden en daardoor binnen de school een geheel eigen leven gaan leiden? Vergeet niet dat de jeugd op een heel andere manier dan wij omgaat met sociale media; enige voorzichtigheid is dan ook geboden, lijkt mij.
Het inzetten van sociale media in de klas is natuurlijk wel een heel leuk hulpmiddel. Wil je hier als docent mee aan de slag, overweeg dan eens om een apart Twitteraccount aan te leggen als docent en gebruik dit alleen voor lesdoeleinden (laat leerlingen bijvoorbeeld vragen over het komende proefwerk via Twitter stellen, zelfs een leerling die in de klas moeite heeft met het stellen van vragen, zal zijn vraag via Twitter durven stellen!).Nog iets over het je laten volgen door oud-leerlingen. Vergeet niet dat er in de vriendenkring van deze leerlingen op Facebook ongetwijfeld leerlingen zitten die momenteel nog op de school zitten waar jij als docent werkt. Op het moment dat een oud-leerling een bericht van jou ‘leuk vindt’, is de kans zeer aanwezig dat dit, al dan niet bewust, meteen zichtbaar is voor de hele vriendenkring van de oud-leerling. Stel jezelf dan de vraag of dit wenselijk (lees: handig) is.
Zoals gezegd, een gouden tip of pasklare oplossing is er niet en het is aan iedereen dit met zijn gezonde verstand te beoordelen. Ik weet dat er scholen zijn die hiervoor hele strakke protocollen maken waarbij het zelfs verboden is voor docenten leerlingen te volgen/laten volgen via sociale media. Dat gaat mij te ver. Overigens vind ik dat een docent het volste recht heeft om op de openbare Twitter- of Facebookpagina van een leerling te kijken en zal de docent zelf ook moeten accepteren dat een leerling dit ook doet als de docent in kwestie ervoor kiest om niet achter een slotje te twitteren.
Ook op sociale media gaat de stelling dat een gewaarschuwd mens voor twee geldt op! Sterker nog, misschien wel voor drie!
Tot blogs!
Labels:
docenten,
Facebook,
leerlingen,
mediawijs,
mediawijsheid,
sociale media,
Twitter
|
0
reacties
Abonneren op:
Posts (Atom)