zaterdag 29 september 2012
Moet kunnen, toch? Of niet?
Een week of wat geleden – als ik me goed herinner
gelijktijdig met de berichtgeving rond de gebeurtenissen in Haren – viel mijn
oog in de krant op een bekende foto. Bekend, omdat ik deze foto regelmatig
voorbij zie komen in werkstukken van leerlingen op de school waar ik werk. Maar
u ken hem vast ook wel. De foto is overduidelijk genomen tijdens een
voetbalwedstrijd. Het kereltje steekt, zittend op de arm van ik denk zijn vader,
met een bijna angstaanjagend fanatisme zijn middelvinger omhoog (naar wie?) en
uit zijn ogen straalt zo’n intense haat dat je alleen al bij het kijken naar de
foto medelijden krijgt met de juf of meester die zo’n joch in de
peuter/kleuterklas heeft.
Bij het lezen van het artikel werd het verhaal achter de foto duidelijk: de foto was in 2002 gemaakt tijdens een wedstrijd tussen een Duitse voetbalploeg en Feyenoord. Voorafgaand aan de wedstrijd werd een minuut stilte in acht genomen voor Pim Fortuyn, die eerder die week was vermoord. De Duitse supporters hadden daar niet zo’n zin in en begonnen zeer respectloos te joelen, wat bij de Feyenoord supporters dus de middelvingerreactie opriep. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het jongetje enig idee had wie Pim Fortuyn überhaupt was, laat staan dat hij – althans laten we het hopen – op die leeftijd al wist wat het middelvingergebaar inhield. Kopieergedrag dus. Tot groot vermaak van iedereen, want de foto gaat sindsdien de wereld rond via internet. Even terug naar het krantenartikel. Zowel de vader als de jongen, die inmiddels 16 jaar is, vinden het toch wel heel cool dat deze foto te pas en te onpas door iedereen gebruikt wordt. Momenteel wordt de foto gebruikt door een Catalaanse afscheidingsbeweging. Vader vindt dat prima, want “waarom moeten die Catalanen zo nodig onafhankelijk van Spanje zijn?” Ik had wat moeite om een glimlach te onderdrukken bij het lezen van deze quote. Zou deze meneer daadwerkelijk weten of uitgezocht hebben wat de achterliggende gedachte is bij de al dan niet gerechtvaardigde vrijheidsstrijd van de Catalaanse bevolking? Ik durf te stellen van niet.
Persoonlijk zou ik er tamelijk ongelukkig van worden als ik op mijn nu 49e levensjaar nog steeds geconfronteerd zou worden met iets wat ik op mijn vierde jaar in volslagen kinderlijke onschuld had gedaan. En dat is precies wat er dankzij het krachtigste medium van dit moment met deze nu 16-jarige jongen zal gebeuren, die foto zal hem altijd blijven achtervolgen. Vooralsnog schijnt dat zowel vader als zoon geen biet te interesseren, sterker nog, ze zijn er zelfs trots op. Ik vraag me af of de jonge man hier 20 jaar later nog zo over denkt. Met de normen en waarden van veel andere Nederlanders is het helaas net zo gesteld: leuk, moet toch kunnen, maak je toch niet zo druk… Helaas is dit een tendens die we steeds vaker in onze maatschappij zien. Vooral op internet, waar men zich in allerlei blogs en fora anoniem waant en alles en iedereen onder het ‘veilige’ mom van deze anonimiteit tot op het bot schijnt te mogen schofferen.
In het kader van de mediawijsheid en het hanteren van de juiste normen en waarden in onze samenleving zou iedereen wat mij betreft wekelijks verplicht een uurtje achterover moeten gaan hangen om eens na te denken over de impact op korte en langere termijn van zijn of haar acties. Of die acties nu in ‘real life’ of online plaatsvinden. Zodat we ons eens achter ons oor gaan krabben of zo'n foto wel echt leuk is. Maar ook zodat opa het straks niet de gewoonste zaak van de wereld vindt om zijn openbare online fotoalbum met kleinzoon lief op de knie te bekijken en met weemoed te vertellen over zijn deelname aan het Project X in Haren: “kijk m’n jongen, hier heb je opa, die net een stoeptegel door de ruit van een winkel had gegooid. Vet, man!”
Lees hier een mooi opinieartikel over de gebeurtenissen in Haren van de Academie voor Media en Maatschappij.
Bij het lezen van het artikel werd het verhaal achter de foto duidelijk: de foto was in 2002 gemaakt tijdens een wedstrijd tussen een Duitse voetbalploeg en Feyenoord. Voorafgaand aan de wedstrijd werd een minuut stilte in acht genomen voor Pim Fortuyn, die eerder die week was vermoord. De Duitse supporters hadden daar niet zo’n zin in en begonnen zeer respectloos te joelen, wat bij de Feyenoord supporters dus de middelvingerreactie opriep. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het jongetje enig idee had wie Pim Fortuyn überhaupt was, laat staan dat hij – althans laten we het hopen – op die leeftijd al wist wat het middelvingergebaar inhield. Kopieergedrag dus. Tot groot vermaak van iedereen, want de foto gaat sindsdien de wereld rond via internet. Even terug naar het krantenartikel. Zowel de vader als de jongen, die inmiddels 16 jaar is, vinden het toch wel heel cool dat deze foto te pas en te onpas door iedereen gebruikt wordt. Momenteel wordt de foto gebruikt door een Catalaanse afscheidingsbeweging. Vader vindt dat prima, want “waarom moeten die Catalanen zo nodig onafhankelijk van Spanje zijn?” Ik had wat moeite om een glimlach te onderdrukken bij het lezen van deze quote. Zou deze meneer daadwerkelijk weten of uitgezocht hebben wat de achterliggende gedachte is bij de al dan niet gerechtvaardigde vrijheidsstrijd van de Catalaanse bevolking? Ik durf te stellen van niet.
Persoonlijk zou ik er tamelijk ongelukkig van worden als ik op mijn nu 49e levensjaar nog steeds geconfronteerd zou worden met iets wat ik op mijn vierde jaar in volslagen kinderlijke onschuld had gedaan. En dat is precies wat er dankzij het krachtigste medium van dit moment met deze nu 16-jarige jongen zal gebeuren, die foto zal hem altijd blijven achtervolgen. Vooralsnog schijnt dat zowel vader als zoon geen biet te interesseren, sterker nog, ze zijn er zelfs trots op. Ik vraag me af of de jonge man hier 20 jaar later nog zo over denkt. Met de normen en waarden van veel andere Nederlanders is het helaas net zo gesteld: leuk, moet toch kunnen, maak je toch niet zo druk… Helaas is dit een tendens die we steeds vaker in onze maatschappij zien. Vooral op internet, waar men zich in allerlei blogs en fora anoniem waant en alles en iedereen onder het ‘veilige’ mom van deze anonimiteit tot op het bot schijnt te mogen schofferen.
In het kader van de mediawijsheid en het hanteren van de juiste normen en waarden in onze samenleving zou iedereen wat mij betreft wekelijks verplicht een uurtje achterover moeten gaan hangen om eens na te denken over de impact op korte en langere termijn van zijn of haar acties. Of die acties nu in ‘real life’ of online plaatsvinden. Zodat we ons eens achter ons oor gaan krabben of zo'n foto wel echt leuk is. Maar ook zodat opa het straks niet de gewoonste zaak van de wereld vindt om zijn openbare online fotoalbum met kleinzoon lief op de knie te bekijken en met weemoed te vertellen over zijn deelname aan het Project X in Haren: “kijk m’n jongen, hier heb je opa, die net een stoeptegel door de ruit van een winkel had gegooid. Vet, man!”
Lees hier een mooi opinieartikel over de gebeurtenissen in Haren van de Academie voor Media en Maatschappij.
Labels:
Haren,
mediawijsheid,
normen en waarden,
sociale media
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
0 reacties:
Een reactie posten