maandag 28 januari 2013
In the picture...
Nog niet zo lang geleden gaf ik een gastles aan een groepje
basisschoolleerlingen, toen de begeleidende ‘juf’ opstond en met haar
smartphone een paar actiefoto’s van de kinderen en mijzelf maakte. Op dat
moment maakte zich een wat wrevelig gevoel van mij meester; op geen moment is aan
mij gevraagd of ik ermee akkoord ging dat tijdens deze les foto’s gemaakt zouden
worden. Dat stoort mij. Er bestaat, ondanks de komst van de mobiele telefoon
die alles kan, nog steeds zoiets al portretrecht (én algemeen fatsoen) en het
lijkt mij niet meer dan normaal van tevoren even af te spreken of er al dan
niet foto’s gemaakt mogen worden en duidelijke afspraken te maken over wat er vervolgens
met deze foto’s mag gebeuren.
Helaas lijkt bij veel mensen echter de indruk te bestaan dat men zich met het in het bezit hebben van een smartphone ook meteen allerlei rechten toe mag eigenen die voorheen niet zo vanzelfsprekend waren. Met andere woorden: ik heb een smartphone en mag daar alles mee. Nu sta ik over het algemeen zeer behoorlijk voor de klas en hoef ik mij ondanks het feit dat ik mezelf nu niet bepaald fotogeniek vind, geen zorgen te maken over het al dan niet esthetisch verantwoord zijn van de gemaakte foto’s. Desalniettemin heb ik geen idee wat er met deze foto is gebeurd. Staat hij op het – voor mij niet toegankelijke - fotoalbum van betreffende school, heeft bewuste lerares hem getwitterd of op haar Facebook- of Hyvespagina geplaatst? Wie zal het zeggen? Als je niet bereid bent al deze media door te spitten (overigens geen idee meer hoe de juf heet!), ben je toch mooi in de aap gelogeerd. Als je je tenminste stoort aan het ongevraagd op de gevoelige digitale plaat vastgelegd te worden.
Toen ik nog niet zo lang geleden op een sociaal medium mijn verbazing uitsprak over het feit dat diverse mensen het de normaalste zaak van de wereld vonden om bij een openlucht operavoorstelling bij Paleis Soestdijk ongegeneerd te gaan zitten filmen met hun mobiele telefoon, kreeg ik nogal wat kritiek te verduren. Ik moest er maar aan wennen, tijdgeest, hoort er nu eenmaal bij enz. Vooropgesteld dat ik me niet voor kan stellen dat iemand die dergelijk gedrag vertoont bij een opera op enigerlei wijze daadwerkelijk van de voorstelling kan genieten, moest ik even denken aan de Weense Staatsopera, waar ik al menige prachtige voorstelling heb mogen bijwonen. Ook van deze voorstellingen vind ik korte filmpjes op YouTube. Echter zeer sporadisch en van dermate slechte kwaliteit dat duidelijk is dat deze zwaar in het geniep zijn gemaakt. Nogal wiedes, want het betrapt worden op het maken van digitale film- of geluidsopnames in dit theater komt je waarschijnlijk op een levenslang theaterverbod te staan, of zoiets dan. Gelukkig dat er nog plaatsen zijn waar de fatsoensnormen nog wel hoog in het vaandel staan. Overigens waren er tot mijn grote vreugde ook voldoende mensen die bij Paleis Soestdijk te kennen gaven niet van dergelijk gedrag gediend te zijn.
Ik kom weer even terug op de Joop van Tellingen-actie van de juf. Geen moment had ik de indruk dat zij zich ervan bewust was dat ze iets deed dat eigenlijk ‘not done’ was. Het ging mij te ver om haar ten overstaan van haar basisschoolleerlingen aan te spreken op haar gedrag. En aangezien er na deze gastles alweer een brugklas stond te trappelen om door mij nog slimmer gemaakt te worden dan ze al zijn, ben ik niet meer in de gelegenheid geweest dit met haar te bespreken. Ook moet ik bekennen dit naderhand niet meer gedaan te hebben. Wat eigenlijk nog het meest wrange aan de hele situatie was, was dat ik op dat moment aan haar leerlingen een lesje over mediawijsheid aan het geven was. Dat wordt nog een hele kluif, jonge kinderen mediawijzer maken als ze in hun directe omgeving dergelijke slechte voorbeelden voorgeschoteld krijgen!
Als mediacoach vind ik het heerlijk om me met volle overgave te storten op diverse vormen van sociale media. En ja, ook ik ga wel eens zover om op Facebook een foto van een geweldig goed gelukte cake of een slapende kat in parmantige pose te plaatsen! Waar ik me zorgen over maak, zijn de leerlingen die zichzelf in ondergoed voor de spiegel fotograferen en deze foto’s vervolgens op twitter zetten; foto’s van kleinkinderen in bikini, die oma te goeder trouw op haar openbare Facebook plaatst; foto’s van collega’s, genomen door andere collega’s , die er geen moment bij stil staan dat de betreffende collega misschien helemaal niet op een sociaal medium terug te vinden wil zijn en aan wie waarschijnlijk niet eens is gevraagd of de foto überhaupt genomen mocht worden.
De smartphone; hij is er, dus gebruik hem vooral. Dat doe ik ook. Maar zullen we met z’n allen proberen hierbij ook de – hopelijk - nog steeds algemeen geldende fatsoensnormen in acht te blijven nemen? Of ben ik nu een roepende in de woestijn? Tot blogs!
Helaas lijkt bij veel mensen echter de indruk te bestaan dat men zich met het in het bezit hebben van een smartphone ook meteen allerlei rechten toe mag eigenen die voorheen niet zo vanzelfsprekend waren. Met andere woorden: ik heb een smartphone en mag daar alles mee. Nu sta ik over het algemeen zeer behoorlijk voor de klas en hoef ik mij ondanks het feit dat ik mezelf nu niet bepaald fotogeniek vind, geen zorgen te maken over het al dan niet esthetisch verantwoord zijn van de gemaakte foto’s. Desalniettemin heb ik geen idee wat er met deze foto is gebeurd. Staat hij op het – voor mij niet toegankelijke - fotoalbum van betreffende school, heeft bewuste lerares hem getwitterd of op haar Facebook- of Hyvespagina geplaatst? Wie zal het zeggen? Als je niet bereid bent al deze media door te spitten (overigens geen idee meer hoe de juf heet!), ben je toch mooi in de aap gelogeerd. Als je je tenminste stoort aan het ongevraagd op de gevoelige digitale plaat vastgelegd te worden.
Toen ik nog niet zo lang geleden op een sociaal medium mijn verbazing uitsprak over het feit dat diverse mensen het de normaalste zaak van de wereld vonden om bij een openlucht operavoorstelling bij Paleis Soestdijk ongegeneerd te gaan zitten filmen met hun mobiele telefoon, kreeg ik nogal wat kritiek te verduren. Ik moest er maar aan wennen, tijdgeest, hoort er nu eenmaal bij enz. Vooropgesteld dat ik me niet voor kan stellen dat iemand die dergelijk gedrag vertoont bij een opera op enigerlei wijze daadwerkelijk van de voorstelling kan genieten, moest ik even denken aan de Weense Staatsopera, waar ik al menige prachtige voorstelling heb mogen bijwonen. Ook van deze voorstellingen vind ik korte filmpjes op YouTube. Echter zeer sporadisch en van dermate slechte kwaliteit dat duidelijk is dat deze zwaar in het geniep zijn gemaakt. Nogal wiedes, want het betrapt worden op het maken van digitale film- of geluidsopnames in dit theater komt je waarschijnlijk op een levenslang theaterverbod te staan, of zoiets dan. Gelukkig dat er nog plaatsen zijn waar de fatsoensnormen nog wel hoog in het vaandel staan. Overigens waren er tot mijn grote vreugde ook voldoende mensen die bij Paleis Soestdijk te kennen gaven niet van dergelijk gedrag gediend te zijn.
Ik kom weer even terug op de Joop van Tellingen-actie van de juf. Geen moment had ik de indruk dat zij zich ervan bewust was dat ze iets deed dat eigenlijk ‘not done’ was. Het ging mij te ver om haar ten overstaan van haar basisschoolleerlingen aan te spreken op haar gedrag. En aangezien er na deze gastles alweer een brugklas stond te trappelen om door mij nog slimmer gemaakt te worden dan ze al zijn, ben ik niet meer in de gelegenheid geweest dit met haar te bespreken. Ook moet ik bekennen dit naderhand niet meer gedaan te hebben. Wat eigenlijk nog het meest wrange aan de hele situatie was, was dat ik op dat moment aan haar leerlingen een lesje over mediawijsheid aan het geven was. Dat wordt nog een hele kluif, jonge kinderen mediawijzer maken als ze in hun directe omgeving dergelijke slechte voorbeelden voorgeschoteld krijgen!
Als mediacoach vind ik het heerlijk om me met volle overgave te storten op diverse vormen van sociale media. En ja, ook ik ga wel eens zover om op Facebook een foto van een geweldig goed gelukte cake of een slapende kat in parmantige pose te plaatsen! Waar ik me zorgen over maak, zijn de leerlingen die zichzelf in ondergoed voor de spiegel fotograferen en deze foto’s vervolgens op twitter zetten; foto’s van kleinkinderen in bikini, die oma te goeder trouw op haar openbare Facebook plaatst; foto’s van collega’s, genomen door andere collega’s , die er geen moment bij stil staan dat de betreffende collega misschien helemaal niet op een sociaal medium terug te vinden wil zijn en aan wie waarschijnlijk niet eens is gevraagd of de foto überhaupt genomen mocht worden.
De smartphone; hij is er, dus gebruik hem vooral. Dat doe ik ook. Maar zullen we met z’n allen proberen hierbij ook de – hopelijk - nog steeds algemeen geldende fatsoensnormen in acht te blijven nemen? Of ben ik nu een roepende in de woestijn? Tot blogs!
Abonneren op:
Posts (Atom)